Op zoek naar bezinning

Chantal Schaap
27 augustus, gepubliceerd in het Friesch dagblad


KerkERN_z&wIn een grote stad is het leven vaak druk, hectisch en individualistisch. De meeste mensen leven veelal voor zichzelf. Ze leven langs elkaar heen. Ieder leidt zijn eigen leven, heeft eigen werkzaamheden, verschillende bezigheden en sociale contacten. Er zijn vaak weinig sociale verbanden, laat staan sociale controle. Ieder kan zijn gang gaan, zonder enige bemoeienis van anderen.

Het leven in een wereldstad kan daardoor heerlijk vrij en anoniem zijn. Er is ruimte voor een ieder om zijn unieke zelf te zijn. Daar kun je volop van genieten als je ergens in Parijs op een terrasje zit of op een bankje in een van de vele parken die de stad rijk is.  Zoveel verschillende mensen die dan aan je voorbij trekken.

Maar het leven in een wereldstad kan ook heel hard, ongezellig en eenzaam zijn. De keerzijde van de vrijheid en anonimiteit. Niemand kijkt naar je om of is met je begaan. Je staat er vaak alleen voor en moet zelf je draai zien te vinden en je hoofd boven water weten te houden.

Dit alles maakt, dat in onze huidige samenleving, mensen steeds meer behoefte hebben aan bezinning en onthaasting. Ze gaan op zoek naar momenten van stilte, rust en warm contact met anderen.

Waar vindt men nog de ruimte om te bezinnen, om tot rust te komen? Waar vindt men nog iets van verbondenheid met anderen, sociale verbanden?

Parijs is een grote stad met vele gezichten. Niet alleen zijn er grote boulevards, vele toeristische attracties, restaurants en cafés te vinden. De stad bestaat eigenlijk uit vele kleine dorpen, die vandaag de dag de wereldstad Parijs vormen. De dorpen zijn wijken geworden en hebben ieder voor zich een heel eigen karakter weten te behouden. Overal in de stad vind je kerken, grote en kleine, bekende en minder bekende, meerdere synagogen, een grote moskee en andere gebedshuizen. Plaatsen waar mensen de gelegenheid krijgen om te bezinnen en te onthaasten. Daar vindt men rust te midden van alle hectiek van de grote stad en is het mogelijk om anderen te ontmoeten.

De Grote Moskee is een oase van rust, waar niet alleen gebedsruimtes zijn en muren met prachtige mozaïeken, maar waar ook een theetuin is waar je verse muntthee kunt drinken en overheerlijke couscous kunt eten.

De vele kerken hebben ieder een eigen karakter en geschiedenis. In de meeste kerken vinden nog regelmatig diensten en missen plaats. Er is een gemeenschap, die met elkaar optrekt en die omkijkt naar de minder bedeelden, die vaak verloren ronddwalen in de stad. Andere kerken zijn geworden tot een monument, een vergeten gebedshuis, dat slechts nog door de liefhebber wordt bezocht. Sommige hebben hun deuren geopend voor muziekconcerten, van klassiek tot modern. Open voor de Parijzenaren zelf, toeristen en andere voorbijgangers.

Zo zijn er nog vele plaatsen in de stad, kerken, gebedshuizen en tempels, die ruimte bieden voor bezinning, onthaasting en ontmoeting en die hierdoor het bezoeken waard zijn.

Ook de Nederlandse Protestantse gemeente in Parijs wil zo’n plaats van rust, bezinning en ontmoeting zijn.