Samen op weg naar Pasen

Ds. Chantal Schaap


Schilderij van Corine Schaap-KroezenAls gemeente van Christus zijn we samen op weg naar Pasen. Dat kan soms een lange en donkere weg zijn, een tocht door de woestijn, waar geen einde aan lijkt te komen. Er is geen uitzicht. Heel zelden vangen we onderweg een glimp op van het licht dat aan het einde van de weg op ons wacht. We weten niet precies waartoe de weg leidt, maar onderweg komen we in diepe dalen en op hoge toppen. Het lijkt de weg van het leven wel, een ware pelgrimstocht, waarvan altijd gezegd wordt dat de weg belangrijker is dan het doel. Onderweg mogen we varen op geloof, hoop en liefde. Het is de basis, de vaste grond onder onze voeten, waar we altijd op mogen staan. God wil dat fundament voor ons zijn. Er zijn zoveel tekenen die ons dat steeds weer laten zien: Gods Woord, de Bijbel, de tien geboden en het feit dat Hij zijn zoon voor ons heeft gegeven aan het kruis. Het zijn tekenen van zijn liefde en trouw.

Maar soms is het moeilijk om oog te hebben voor die tekenen. We worden verblindt door onze dagelijkse beslommeringen, emoties, negatieve ervaringen en zoveel andere zaken die onze aandacht vragen. We raken soms verstrikt in het aardse bestaan, in ons eigen leven met alles wat daar bij hoort aan relaties, werk, verplichtingen en zorgen. Het kost moeite om daar van los te komen en eens vanuit een ander perspectief te kijken, om te reflecteren en te proberen het grotere geheel te zien. Het is een lange en moeizame weg die Jezus moet gaan. Een weg van gehoorzaamheid, van lijden en uiteindelijk sterven aan het kruis. Jezus weet dat hij deze weg moet gaan, daarvoor is hij gekomen. Hij geeft zijn eigen leven, God geeft het leven van zijn zoon, voor ons. Een mysterie dat ons steeds opnieuw aan het denken zet. Dat is ook waar de veertigdagentijd ons toe uitnodigt. Bezinnen, vasten, reflecteren, even op adem komen en als het warebovenjezelfuitstijgenomalles weer in het juiste perspectief te kunnen plaatsen. Daar is de veertigdagentijd voor bedoeld, om het leven te overdenken en om samen met Jezus deze weg te gaan. Op Palmpasen trekken we met Jezus Jeruzalem binnen en daarna in de stille week volgen we hem en leven we met hem mee op zijn lijdensweg. Een lange en moeizame weg, waarop Hij ons voor gaat. Hij wijst ons de weg naar de vrede van Gods koninkrijk. Wij mogen hem volgen op die weg en steeds weer in herinnering brengen wat een lijdensweg dat geweest moet zijn. Dat besef stemt ons dankbaar. Het maakt dat we ons als mens klein voelen ten opzichte van Zijn grote zelfopoffering. Het is wederom een teken van Gods liefde en trouw aan ons.

God vraagt ons hetzelfde te doen, om Jezus na te volgen. Hij weet dat onze mogelijkheden beperkt zijn, beperkter dan de zijnen. Daarom wordenweuitgenodigdomtedoenwat binnen ons vermogen ligt, in het groot of in het klein. Dat we ieder handelen naar ons beste vermogen, op weg zijn, vasten, bezinnen, dat allemaal op onze eigen manier. Op zoek naar onze weg om te gaan, een eigen invulling geven, die waarde heeft in ons persoonlijke leven. Daarbij mogen we staan op de vaste grond van de gemeenschap van Christus. We hebben elkaar om samen te delen, te vieren, te gedenken en toe te leven naar het licht van Pasen. Dat leven gevende licht dat ons altijd verwarmt en dat altijd brandt, ook al zien we het soms even niet. Toch mogen we weten: Gods licht, is eeuwig licht!