Vreugde der wet: een dansje waard

Ruth van der Waall-Schaeffer,
oktober 2022

Eenmaal per jaar gaan de voeten van de vloer! Namelijk op het joodse feest ‘vreugde der wet’.

Dit jaar op 18 oktober. Met de torarol, de rol waarop de tien geboden staan, ga je dansen. Met de Tora op de arm gaat men dan al dansend door de synagoge. Ook kinderen doen hieraan mee. De allerkleinsten worden door hun ouder op de schouders gedragen. Eigenlijk onvoorstelbaar dat je vanwege de wet een vreugdedans maakt. Je voelt je door de wet eerder aan banden gelegd dan dat je uit de band springt. Binnen de ERN Parijs gebruik ik i.p.v ‘wet’ het woord liefdesregels, want dat zijn het. En die zijn een dansje waard.
Er is nauwelijks een beschaving die geen dansen kent. Wat hun houding jegens het lichaam ook is.

Wie kent er niet van die ochtenden waarop je zonder aanwijsbare reden wilt dansen? Dat je spontaan voorbijgangers begroet? Leidt op deze mooie momenten het lichaam de geest?

Wijsheid veronderstelt de medeplichtigheid van het lichaam: de filosoof Nietzsche meende dat dansen wezenlijk is. Dans is de taal van lichamelijk geluk. We luisteren wel naar het lichaam als het in een droevige bui is, maar waarom volgen we het niet als het licht en vrolijk is?

Zou het niet goed zijn als we kinderen op school leren dansen? Zoals er ook gymles gegeven wordt?

Uit de mond van een psychiater tekende ik op dat één dansavond meerdere sessies zou kunnen vervangen.

Misschien zegt u nu dat je wel graag zou willen, maar ja, leeftijd hè, en je stelt vragen bij de souplesse van je lichaam. Maar…niemand dwingt je om in het openbaar te dansen, het gaat om dansen voor jezelf. In je eigen ruimte.

Daarbij: Oud of jong: iedereen kan wel een ritme vinden. Een klein beetje bewegen is al mooi. En als je niet kùnt bewegen, dans dan in gedachten.

Lichtvoetig

Ruth van der Waall-Schaeffer,
september 2022

‘Mam, je denkt toch niet dat we straks na jouw dood al die oude (sic) boeken gaan bewaren hè’, spraken mijn dochters. ‘Alles vind je ook op internet.’ Ze zien de nodige boeken bij mij in Parijs en thuis in het Zuiden. Niet om mijn boeken de hemel in te prijzen, maar ik weet zeker dat er boeken zijn waarvan de inhoud hen zou verrassen. Enfin, het leuke is dat ik als ik weer even thuis in het zuiden ben met nieuwe ogen de boeken bekijk. En ik ontdek – eigenlijk wel met schrik- dat diverse boeken in feite actueel zijn qua inhoud! Dat ik moet beamen met Prediker dat veel van wat nu verschijnt anno 2022 ‘niets nieuws onder de zon’ is. Vooruit, ik badineer wel een beetje…
E-books kunnen in mijn beleving (!) niet tippen aan boeken die je uit de kast kan pakken, waarin je nog het handschrift ziet van de eigenaar die er aantekeningen in gemaakt heeft, waar krantenartikelen in liggen. Ik pak een boek van Han Fortmann (overl. 1970) waarin hij schrijft over mensen die onmacht ervaren om te geloven. Zijn advies was toen al: openhouden en verder leven. Hoe wijs is dit ook voor nù want velen staan op afstand van de georganiseerde godsdienstigheid, maar staan wèl open, kijken verder. Zijn raad past bij die inspirerende bijbelse mensen die koersten op ‘wat nog niet te zien was.’
Mensen die hun maskers af durfden te zetten, hun ‘ik’ kleiner maakten, speels en dansend, struikelend en toch weer opstaan, de liefde bedrijvend. Daar was/is ontvankelijkheid voor nodig en moed. Open houden en verder gaan, maar wel gààn! Lichtvoetig. Met hun voorbeeld gaan we als ERN weer starten.

Bericht van ds Elise Jansen

Beste gemeenteleden van de Nederlandse Protestantse kerk in Parijs,

Komende zondag vieren we graag onze eredienst samen met jullie! Via het wereldwijde web vallen alle grenzen weg en weten we ons online met elkaar verbonden.

We lezen dan (en ook volgende week) uit het kleine Bijbelboek Habakuk. Het zijn maar drie hoofdstukken, maar er staat heel wat op het spel. De profeet Habakuk gaat in gesprek met God over al het onrecht en geweld dat hij om zich heen ziet en waarom God er niets aan doet. Hij neemt het niet en roept God ter verantwoording. Maar God heeft een heel moeilijk antwoord voor Habakuk… Wat kunnen wij leren van de houding van deze profeet? Daar denken we zondag over na.

Als u of jij deze weken wat tijd overhebt is het de moeite waard om die drie hoofdstukken eens achter elkaar te lezen. In de bijlage is het boekje Habakuk in de Bijbel in Gewone Taal meegestuurd. Zondagen zullen we uit de NBV ’21 lezen.

Graag tot dan!

Hartelijke groet, namens de Protestantse gemeente Mijdrecht,
Elise Jansen (collega van ds. Erick Versloot)


Het Bijbelboek Habakuk | uit de Bijbel in Gewone Taal

Hoofdstuk 1

1Profetie; het visioen dat de profeet Habakuk zag.

Habakuk stelt vragen aan God

2Habakuk zei: ‘Heer, hoe lang moet ik nog om hulp roepen? U luistert niet! Er is zo veel geweld, ik schreeuw het uit. U helpt niet! 3Waarom moet ik zo veel ellende meemaken? Uw volk heeft het moeilijk. Er is overal onrecht, ruzie en onderdrukking. Mensen doen verschrikkelijke dingen.

En u laat ze maar hun gang gaan! 4Daarom trekken ze zich niets meer aan van uw wetten. Het lijkt wel of er geen recht meer bestaat. Misdadigers onderdrukken eerlijke mensen, zij bepalen nu de wet.’

Het antwoord van God
5De Heer antwoordde: ‘Luister, Habakuk! Kijk eens naar de volken om je heen. Je zult stomverbaasd zijn over wat je daar ziet. Nog tijdens je leven zal ik iets verschrikkelijks doen. Als iemand erover vertelt, zal niemand het geloven.
6Ik laat de Babyloniërs komen. Ze komen snel, en ze zijn wreed. Ze trekken over de hele aarde om andere landen te veroveren. 7Ze doen alleen maar wat ze zelf willen! Iedereen is doodsbang voor dat trotse, machtige volk
8Hun paarden zijn sneller dan panters, wilder dan hongerige wolven. Hun ruiters komen van ver, maar zijn in een paar tellen hier. Hun leger valt plotseling aan, als een roofvogel die grijpt naar zijn prooi.
9De Babyloniërs zijn snel, en ze gebruiken veel geweld. Ze zorgen overal voor angst. Ze nemen ontelbaar veel mensen gevangen. 10Koningen en leiders, daar lachen ze om! Een stad met hoge muren, die hebben ze snel veroverd! Ze klimmen zonder moeite over de muren heen. 11Daarna zijn ze meteen weer vertrokken, om een volgende stad te gaan verwoesten.
De Babyloniërs vereren hun eigen kracht, alsof die kracht hun god is. Maar daar zullen ze voor gestraft worden.’


Orde van dienst