Het verbaasde me niet dat lied 715 “Zoals de halmen buigen in de wind” geschreven is door een Fransman, de dichter-predikant Henri Capieu (1909-1993). Als ik naar mijn huis in Zuid-Frankrijk rijd, doorkruis ik een heuvelachtig landschap met eindeloze velden waarop haver, rogge, tarwe groeit. Dat zie je niet meer zo in Nederland. Capieu gebruikt concrete beelden uit de natuur om zichtbaar te maken waar het om gaat in het geloof.
De halmen buigen in de wind. Vanuit mijn auto zie ik de wind over de goudgele aren strijken, naar één kant. Heel sensueel.
De wind is een Bijbelse metafoor voor de Geest; in het Hebreeuws – de taal van het Oude Testament – de Ruach die alles tot leven, in beweging brengt. Zoals de halmen aangeraakt worden door de wind, zo kan diezelfde wind, de Geest, ons mensen aanraken, inspireren. Het is een wederzijdse ontmoeting, een uitnodiging mee te buigen naar God toe, te bidden met één mond.
Toch gaat het niet altijd zo.
Mensen buigen niet zomaar mee in de richting van God. Laat staan dat ze bidden met één mond. Het is soms gemakkelijker met alle winden mee te waaien. Dan is het nodig dat de wind, Gods wind, gaat opsteken. Dat hij niet een zachtstrelend briesje is, maar krachtig blaast.
De mensen worden door elkaar geschud, raken met elkaar in de klit om uiteindelijk weer met elkaar verbonden te worden. De franse tekst is speelser: “dans un heureux désordre ton esprit nous lie à tous et à chacun des tiens”. In een gelukkige wanorde verbindt jouw Geest (die van God) ons met iedereen en met elk van de jouwen.
Het kan ook gebeuren dat de wind hard gaat waaien in je persoonlijk leven. Meebuigen kan dan bijna breken worden. Een naaste kan je dan tot steun zijn zodat je niet afknapt.
In couplet 3 en 4 gaat het concreet over oogst. Het koren groeit om honger van mensen te stillen. Je kunt hierbij ook de vraag stellen: ’wat is de oogst van mijn leven? Dien ik tot voedsel? Hebben mijn inspanningen zin gehad? Het gaat bij oogst niet om grootse dingen, maar om stille aandacht, gebaren van liefde en zorg. Als de wind van God erover heen geblazen heeft, zal ons leven vruchtbaar zijn. “Dan bloeit de aarde in uw zonneschijn… en vrede zal er zijn”.
Over een paar weken vangt een nieuw jaar aan. Het is méér dan het omslaan van een kalenderblad.
Het is ook een uitnodiging om te zaaien in vertrouwen, te investeren in wat goed en mooi is. Een nieuw begin om de grond van ons leven los te maken, zodat iets wortel kan schieten.
Daar is misschien lef voor nodig. En elkaar! Elkaar bemoedigen, en vertrouwen dat juist in stilte zaad van vrede en liefde kan ontkiemen.
verzenden...